- Joined
- May 1, 2026
- Messages
- 93
ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΑΝ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ
(ή πώς ένα κερί με σχιζοφρένεια χρωμάτων μου χάλασε την επίκληση)
Θα σου πω κάτι που το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο – για να μην τον περάσεις κι εσύ, αν γίνεται.
Όταν αγοράζουμε κεριά για τη μαγεία, δεν κοιτάμε μόνο αν μυρίζουν ωραία ή αν είναι φτηνά. Κοιτάμε κάτι πολύ πιο βαθύ: το εσωτερικό και το εξωτερικό τους να έχουν το ίδιο ακριβώς χρώμα.
Ακούγεται απλό, σχεδόν χαζό, ε; Μακάρι να ήταν. Υπάρχουν μαγαζιά – ακόμα και μεγάλα, διάσημα, με χιλιάδες followers – που πουλάνε κεριά… δίχρωμα. Μαύρο απ' έξω, λευκό απ' μέσα. Κόκκινο απ' έξω, ροζ από μέσα. Και δεν στο λένε. Εσύ νομίζεις ότι αγόρασες ένα μαγικό εργαλείο, κι αυτό που αγόρασες είναι μια ωραία συσκευασία.
Το έχουμε πάθει. Παραπάνω από μία φορά.
Η δική μου ιστορία: 2023, μια επίκληση που πήγε στραβά… πριν καν αρχίσει!
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν χθες. Χρονιά 2023. Είχα προετοιμαστεί εβδομάδες για μια επίκληση. Είχα παραγγείλει τα πάντα – βότανα, λιβάνια, και φυσικά κεριά. Όμορφα, μαύρα κεριά για τη συγκεκριμένη δουλειά. Διάσημο κατάστημα, το ήξερε όλο το ίντερνετ. Εμπιστοσύνη τυφλή.
Λοιπόν… βράδιασε. Έφτιαξα τον βωμό μου με αγάπη και προσοχή. Τοποθέτησα τα πάντα στη θέση τους. Παίρνω το πρώτο κερί, προσπαθώ να το ανάψω. Τίποτα. Σβήνει. Δεν φυσούσε αέρας. Δεν κουνιόταν τίποτα. Σβήνει σαν να το έσβησε κάποιος.
Λέω «εντάξει, ίσως το φυτίλι». Δοκιμάζω δεύτερο. Πέφτει μόνο του από τη βάση. Τρίτο; Η φλόγα μικρούλα, σαν υποψία φωτιάς. Όχι ζωηρή, όχι χαρούμενη.
Την έκτη φορά – ναι, έκτη – κάπως κατάφερα να τα ανάψω όλα. Μα δεν μύριζε σωστά. Δεν ένιωθα εκείνη τη γαλήνη. Ήμουν σε ένταση. Σαν να είχε έρθει κάποιος ανεπιθύμητος να κάτσει στη θέση μου.
Η περιέργεια… δεν σκότωσε καμία γάτα εδώ μέσα
Εκεί που σκεφτόμουν να τα μαζέψω όλα και να το βράσω, μου 'ρχεται η σκέψη: κοίτα λίγο πιο βαθιά. Ούτως ή άλλως, η μαγεία δεν είναι για μικρόψυχους, ούτε για όσους φοβούνται να ρωτήσουν «γιατί».
Έτσι λοιπόν, έβγαλα τα ταρώ. Έκανα ένα άνοιγμα. Χωρίς πολλά λόγια – με όπλο την εμπιστοσύνη. Και για καλό και για κακό, το επιβεβαίωσα και με άλλα υλικά, όπως κάνουμε πάντα για να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Λίγο πριν τελειώσω το άνοιγμα, κοιτάζω τα κεριά. Τα κοιτάζω στ' αλήθεια. Κι εκεί… το μάτι μου πέφτει στη βάση, όπου το κερί είχε λιώσει λίγο από τις απεγνωσμένες προσπάθειες. Δεν ήταν μαύρο. Ήταν λευκό.
Μαύρο εξωτερικά. Λευκό εσωτερικά.
Έπαθα πλάκα. Το ταρώ είχε δίκιο, όπως πάντα. Δεν φταίει η Θεότητα. Δεν φταίω εγώ. Φταίει το κερί – που πουλήθηκε για μαύρο αλλά στην ουσία ήταν λευκό μεταμφιεσμένο.
Τρία μερόνυχτα μετά…
Μα δεν το έβαλα κάτω. Παράγγειλα ξανά, από ένα μικρό μαγαζί που ήξερα ότι είναι τίμιο. Κεριά μαύρα, ολόμαυρα. Σαν σκοτεινιά καλοκαιρινής νύχτας. Εσωτερικά; Μαύρα. Χωρίς εκπλήξεις.
Η επίκληση έγινε. Η οντότητα δέχτηκε την προσφορά με καλοσύνη. Κι εγώ εκεί, μπροστά από τη φλόγα, είπα μέσα μου: «Να προσέχω, να προσέχω, να προσέχω πάντα».
Γι’ αυτό...
Όταν αγοράζεις κερί – ακόμα κι αν είναι από μαγαζί διάσημο, με κριτικές – βάλε το στη φωτιά για λίγο, άσε το να κάψει μια σταγόνα, κοίτα το εσωτερικό του. Αν είναι δίχρωμο, μην περιμένεις πολλά. Μπορεί η δουλειά σου να μην πιάσει. Μπορεί να μην πιάσει ποτέ.
Και δεν λέω να βγάλουμε φωτογραφίες και να κάνουμε καταγγελίες. Ούτε να χαλάσουμε μαγαζιά (γι’ αυτό δεν λέω όνομα). Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Αλλά εμείς, που αγαπάμε την τέχνη, οφείλουμε να προσέχουμε τι βάζουμε στο βωμό μας.
Το ίδιο χρώμα μέσα – ίδιο χρώμα έξω. Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «δεν άναψε» και στο «έλαμψε».
Και ξέρεις κάτι; Ακόμα κι αν σου τύχει δίχρωμο… το θυμάσαι. Κι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μάθημα.
(ή πώς ένα κερί με σχιζοφρένεια χρωμάτων μου χάλασε την επίκληση)
Θα σου πω κάτι που το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο – για να μην τον περάσεις κι εσύ, αν γίνεται.
Όταν αγοράζουμε κεριά για τη μαγεία, δεν κοιτάμε μόνο αν μυρίζουν ωραία ή αν είναι φτηνά. Κοιτάμε κάτι πολύ πιο βαθύ: το εσωτερικό και το εξωτερικό τους να έχουν το ίδιο ακριβώς χρώμα.
Ακούγεται απλό, σχεδόν χαζό, ε; Μακάρι να ήταν. Υπάρχουν μαγαζιά – ακόμα και μεγάλα, διάσημα, με χιλιάδες followers – που πουλάνε κεριά… δίχρωμα. Μαύρο απ' έξω, λευκό απ' μέσα. Κόκκινο απ' έξω, ροζ από μέσα. Και δεν στο λένε. Εσύ νομίζεις ότι αγόρασες ένα μαγικό εργαλείο, κι αυτό που αγόρασες είναι μια ωραία συσκευασία.
Το έχουμε πάθει. Παραπάνω από μία φορά.
Η δική μου ιστορία: 2023, μια επίκληση που πήγε στραβά… πριν καν αρχίσει!
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν χθες. Χρονιά 2023. Είχα προετοιμαστεί εβδομάδες για μια επίκληση. Είχα παραγγείλει τα πάντα – βότανα, λιβάνια, και φυσικά κεριά. Όμορφα, μαύρα κεριά για τη συγκεκριμένη δουλειά. Διάσημο κατάστημα, το ήξερε όλο το ίντερνετ. Εμπιστοσύνη τυφλή.
Λοιπόν… βράδιασε. Έφτιαξα τον βωμό μου με αγάπη και προσοχή. Τοποθέτησα τα πάντα στη θέση τους. Παίρνω το πρώτο κερί, προσπαθώ να το ανάψω. Τίποτα. Σβήνει. Δεν φυσούσε αέρας. Δεν κουνιόταν τίποτα. Σβήνει σαν να το έσβησε κάποιος.
Λέω «εντάξει, ίσως το φυτίλι». Δοκιμάζω δεύτερο. Πέφτει μόνο του από τη βάση. Τρίτο; Η φλόγα μικρούλα, σαν υποψία φωτιάς. Όχι ζωηρή, όχι χαρούμενη.
Την έκτη φορά – ναι, έκτη – κάπως κατάφερα να τα ανάψω όλα. Μα δεν μύριζε σωστά. Δεν ένιωθα εκείνη τη γαλήνη. Ήμουν σε ένταση. Σαν να είχε έρθει κάποιος ανεπιθύμητος να κάτσει στη θέση μου.
Η περιέργεια… δεν σκότωσε καμία γάτα εδώ μέσα
Εκεί που σκεφτόμουν να τα μαζέψω όλα και να το βράσω, μου 'ρχεται η σκέψη: κοίτα λίγο πιο βαθιά. Ούτως ή άλλως, η μαγεία δεν είναι για μικρόψυχους, ούτε για όσους φοβούνται να ρωτήσουν «γιατί».
Έτσι λοιπόν, έβγαλα τα ταρώ. Έκανα ένα άνοιγμα. Χωρίς πολλά λόγια – με όπλο την εμπιστοσύνη. Και για καλό και για κακό, το επιβεβαίωσα και με άλλα υλικά, όπως κάνουμε πάντα για να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Λίγο πριν τελειώσω το άνοιγμα, κοιτάζω τα κεριά. Τα κοιτάζω στ' αλήθεια. Κι εκεί… το μάτι μου πέφτει στη βάση, όπου το κερί είχε λιώσει λίγο από τις απεγνωσμένες προσπάθειες. Δεν ήταν μαύρο. Ήταν λευκό.
Μαύρο εξωτερικά. Λευκό εσωτερικά.
Έπαθα πλάκα. Το ταρώ είχε δίκιο, όπως πάντα. Δεν φταίει η Θεότητα. Δεν φταίω εγώ. Φταίει το κερί – που πουλήθηκε για μαύρο αλλά στην ουσία ήταν λευκό μεταμφιεσμένο.
Τρία μερόνυχτα μετά…
Μα δεν το έβαλα κάτω. Παράγγειλα ξανά, από ένα μικρό μαγαζί που ήξερα ότι είναι τίμιο. Κεριά μαύρα, ολόμαυρα. Σαν σκοτεινιά καλοκαιρινής νύχτας. Εσωτερικά; Μαύρα. Χωρίς εκπλήξεις.
Η επίκληση έγινε. Η οντότητα δέχτηκε την προσφορά με καλοσύνη. Κι εγώ εκεί, μπροστά από τη φλόγα, είπα μέσα μου: «Να προσέχω, να προσέχω, να προσέχω πάντα».
Γι’ αυτό...
Όταν αγοράζεις κερί – ακόμα κι αν είναι από μαγαζί διάσημο, με κριτικές – βάλε το στη φωτιά για λίγο, άσε το να κάψει μια σταγόνα, κοίτα το εσωτερικό του. Αν είναι δίχρωμο, μην περιμένεις πολλά. Μπορεί η δουλειά σου να μην πιάσει. Μπορεί να μην πιάσει ποτέ.
Και δεν λέω να βγάλουμε φωτογραφίες και να κάνουμε καταγγελίες. Ούτε να χαλάσουμε μαγαζιά (γι’ αυτό δεν λέω όνομα). Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Αλλά εμείς, που αγαπάμε την τέχνη, οφείλουμε να προσέχουμε τι βάζουμε στο βωμό μας.
Το ίδιο χρώμα μέσα – ίδιο χρώμα έξω. Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «δεν άναψε» και στο «έλαμψε».
Και ξέρεις κάτι; Ακόμα κι αν σου τύχει δίχρωμο… το θυμάσαι. Κι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μάθημα.