Η Τέχνη του Ξαστρίσματος

[NickolasD]

Κοίτα να δεις… ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην μαγική πρακτική – που πολλοί το κάνουν βουνό – είναι το ξάστρισμα. Περιπλανιέσαι σε τόπικς και μπλογκς, και έχουν κάνει τη διαδικασία σαν να διαβάζεις οδηγίες για προσγείωση διαστημοπλοίου. Λες: «μήπως χρειάζομαι πτυχίο αστροφυσικής;».

Μπα. Όχι. Χαλάρωσε.

Η σκληρή αλήθεια είναι: το μόνο δύσκολο κομμάτι στο ξάστρισμα είναι να μην σε πάρει ο ύπνος – ειδικά όταν είσαι κουρασμένος και τα υλικά είναι έξω στο μπαλκόνι κι εσύ κοιτάς από το τζάμι μην τα βρει ο ήλιος το πρωί. Τ' άλλα είναι παιχνιδάκι. Αλήθεια. Σου υπόσχομαι.

Ας το πάρουμε από την αρχή, χωρίς περίπλοκους όρους και φιοριτούρες.

Τι σημαίνει ξάστρισμα;

Μια λέξη παλιά, λαϊκή, νοσταλγική – μερακλίδικη. Σημαίνει: αφήνεις τα μαγικά σου υλικά κάτω από το φεγγάρι, να πάρουν μια δόση από εκείνη τη γλυκιά, ασημένια, υποσυνείδητη ενέργεια που λάμπει τη νύχτα. Όχι για φιγούρα, αλλά για να βοηθήσει το ξόρκι σου λιγάκι παραπάνω – σαν βοηθητικές ρόδες στην αρχή.

Το ξάστρισμα λοιπόν έχει δύο εκδοχές: το «πακέτο all inclusive» και το «express για βιασύνες».


Το πλήρες ξάστρισμα – γιορτή τριών ημερών (χωρίς μπίρες δυστυχώς)

Γίνεται τρεις νύχτες πριν την Πανσέληνο. Όχι τυχαία: τρεις νύχτες που το φεγγάρι φουσκώνει στον ουρανό. Κάνεις ως εξής:

• Βράδυ, μόλις χαθεί εντελώς ο ήλιος (ε, μην τρελαίνεσαι με το λεπτό – εγώ κοιτάω έξω γύρω στο 8:30 ή 9:30 ανάλογα την εποχή).
• Παίρνεις τα υλικά σου, τα βάζεις πάνω σε καθαρό πανί (προσοχή: όχι πάνω σε σκονισμένο τραπέζι ή στο χώμα).
• Απλώνεις τα χέρια σου ανοιχτά πάνω τους.
• Κοιτάς το φεγγάρι – πραγματικά, όχι στα γρήγορα – και λες τρεις φορές (ψιθυριστά ή και δυνατά, ό,τι σε βολεύει):
  
  

  «Όπως γεμίζει η Σελήνη με ενέργεια, έτσι γεμίζουν και τούτα τα υλικά με ανώτερη μαγική δύναμη.»

• Ρίχνεις μια αγάπη ματιά ακόμα, σαν να τα σταυρώνεις.
• Τ’ αφήνεις 6 με 8 ώρες κάτω από φεγγάρι.
• Πολύ σημαντικό: τα μαζεύεις πριν βγει ο ήλιος – αν βγει και τα χτυπήσει πρώτος αυτός, το ξάστρισμα πάει περίπατο.
• Τα βάζεις σε σκοτεινό, καθαρό σημείο (εγώ τα βάζω μέσα σε μια ξύλινη θήκη ή σε μαύρη σακούλα) – και απαγορεύεται να τ’ ακουμπήσει άλλος. Ούτε ο σκύλος, ούτε η μάνα σου να πάει να τα συγυρίσει.
• Ξανακάνεις το ίδιο ακριβώς για δύο ακόμα βράδια.

Την τρίτη μέρα; Πανσέληνος. Και εκεί… κάνεις το ξόρκι σου φορτωμένος στα μεράκια.


Το απλό ξάστρισμα (ή «δεν προλαβαίνω, σώσε με, φεγγάρι μου»)

Λοιπόν, κι αυτό θέλει τρεις νύχτες, αλλά η διαφορά είναι πως μένουν έξω μόνο 3-4 ώρες (πχ από τις 10 ως τη 2). Και προσέχω: κυρίως για κρυστάλλους, φίλτρα, νερο-υλικά – πράγματα δηλαδή που βγήκαν από στοιχείο νερό ή μεεξαίρεσει τράπουλες μαντείας ( χαρτί ).

Τώρα, μην πας να κάνεις απλό ξάστρισμα σε κεριά, ε; Θα βγει μισόλογο, σαν διάβασμα με μισό μάτι. Απαγορεύεται επίσης – και το λέω για να μη στο πει άλλος – να ξαστρίσεις ζωντανά πράγματα (άνθρωπο, γάτα, γλάστρα βασιλικό). Πλαστικά, εννοείται, δεν τραβάνε φεγγαρόφως, είναι σαν να βρέχει σε λαδόκολλα... Είμαστε το Φεγγαρόφως!


Είναι και υποχρεωτικό ρε παιδιά; Χμμ… Θα σου πω.

Εδώ τα δύσκολα. Η αλήθεια μου είναι πως… όχι, δεν είναι πάντα υποχρεωτικό, αλλά θέλει φάση. Εξαρτάται από την εμπειρία σου, το πόσο κανείς οραματισμό και πόσο νιώθεις την ενέργεια. Για να σου δώσω παράδειγμα: εγώ προσωπικά, σπάνια ξαστρίζω πια. Μόνο εάν κάνω δουλειά για πελάτη και είναι κάτι πραγματικά περίπλοκο – που εκεί θες κάθε βοήθεια.

Κατά τα άλλα, μαθαίνοντας να χειρίζεσαι τη δική σου ενέργεια (σαν καλό χαρτζιλίκι), καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεσαι πάντα εξωτερικές φορτίσεις. Νιώθεις εσύ ο ίδιος ποτέ χρειάζεσαι βοήθεια και ποτέ όχι. Οπότε: μέχρι να μάθεις να ελέγχεις ενέργεια και οραματισμό, το ξάστρισμα είναι must. Επιλογή σου. Χωρίς ενοχές.


Τι βάζουμε κάτω από τη Σελήνη λοιπόν;

Εν ολίγοις: τα πάντα. Κρύσταλλοι, φίλτρα, σκόνες, κεριά, ρούχα (ναι και φούστα αν θες!), ραβδιά, τράπουλες, Ταρώ, υλικά για αύρα, Feng Shui, βότανα, κοσμήματα, βεγγαλικά της χαράς σου. Ό,τι σου κατέβει στο κεφάλι.

Απαγορεύεται: ζωντανοί οργανισμοί, πλαστικά, και νεκρικά υλικά (νατάκια, οστά, στάχτες – τα αφήνουμε στην ησυχία τους). Στα πλαστικά ειδικά: αν βάλεις πλαστικό ξόρκι, το φεγγάρι γελάει κι η δουλειά πάει αστειάκι.


Τελικά…
Το ξάστρισμα δεν είναι για εξυπνάκηδες. Είναι για υπομονετικούς ανθρώπους που θέλουν να μάθουν, για νυχτοπούλια, για ρομαντικούς που κάθονται με το φεγγάρι μισή ώρα χωρίς κινητό. Και το πιο σημαντικό: το ξάστρισμα είναι ένας τρόπος να σκεφτείς από πριν τι κάνεις, να το πας πιο σοβαρά, χωρίς εκπλήξεις την ώρα του ξορκιού.

Κάν’ το λοιπόν στην αρχή, χωρίς κόμπλεξ, απόλαυσέ το, και όταν νιώσεις έτοιμος… φόρτισε με την καρδιά σου και μόνο. Φεγγάρι θα υπάρχει πάντα.